WAAR IS TATJANA fragment

Denk erom geen woord, anders stuur ik Popov op je af.’
Sergei smeet zijn mobieltje op de grond en draaide zich in bed om. Prompt begon het apparaat weer te rinkelen. Op de tast graaide hij naar het toestel. Weer Kiril. Hij kreunde en hoorde dreigend. ‘Begrepen?’
‘Rot op, ik hoef die troep van jou niet meer, vuile moordenaar.’ Hij zette het toestel uit en liep wankelend naar de badkamer. Met één hand steunde hij tegen de muur om te plassen. Kokhalzend haalde hij net de wasbak. Met zijn hand spoelde hij zijn gezicht schoon. Hij rilde toen hij in de spiegel in plaats van zichzelf, het dode gezicht van Vladimir zag. Knipperend met zijn ogen, strompelde naar zijn bed en liet zich daarop vallen. Ook met een kussen over zijn hoofd, bleef het beeld van Vlad als een videoclip op zijn netvlies komen.
‘Shit drugs,’ kreunde hij.
Hoe hij was thuisgekomen wist hij niet meer. Met grote inspanning probeerde hij zich te concentreren. Langzaam kwam de herinnering aan de oudejaarspartij weer boven.
Zijn vaders chauffeur Andrej had hem rond half tien naar de exclusieve disco gebracht, waar hij met andere jongelui van rijke ouders Nieuwjaar wilde vieren. Een ijzige sneeuwjacht joeg over de stad en de gepantserde Mercedes gleed diverse malen van de weg. Met honderd dollar was Andrej niet te strikken om voor de ingang te blijven wachten. Sergei ploegde zich een weg door de sneeuwmassa en haastte zich naar binnen. Nog op tijd om een portie cocaïne te kunnen bemachtigen, voegde hij zich bij het snel groter wordende groepje rondom Kiril. Hij wreef zenuwachtig met zijn hand onder zijn neus en wachtte ongeduldig zijn beurt af.
Sergei rilde van Kirils lijzige nasale stem. ‘Hallo Sergei. Ik heb iets nieuws voor jou. Wil je deze pillen proberen? Je kunt er twee krijgen en ik vraag daarvoor vijftig dollar per stuk, een koopje. Bij Konstantin ben je de helft meer kwijt, maar jij hebt een rijke pa, toch?’
Sergei siste: ‘Oké, geef maar op.’ Hij trok de dollar biljetten uit zijn zak en hield deze plagend voor Kirils neus.
De schriele jongen rukte ze snel uit zijn hand en hief zijn vinger op. ‘Denk erom, neem ze niet tegelijk.’
Sergei griste het plastic zakje met beide pillen weg en liep in het hallucinerende licht van de draaiende glitterbal naar de bar. Speurend naar vrienden, streek hij met zijn hand door zijn lange blonde haar. De DJ draaide zijn rap op volle sterkte. ‘Een dubbele wodka!’ brulde hij. Met een biljet wapperend en een gebaar dat de barkeeper de rest kon houden, bediende de man hem als eerste. Meteen spoelde hij een pil weg. De grote spiegelwand reflecteerde zijn bleke gezicht. Knipperend met zijn ogen voelde hij het effect van de pil al gauw opkomen. Prima spul, lekker snel. In de spiegel zag hij zijn klasgenoot Vladimir beide pillen nemen. Hij draaide zich om en zette zijn handen tegen zijn mond. ‘Vlad, spuug uit die boel, je mag ze niet tegelijk nemen.’ In de keiharde muziek ging zijn stem verloren en door het gedrang kon hij Vlad niet bereiken. Sergei keek speurend naar zijn makker. Een onbekend meisje sloeg haar armen om zijn nek en begon hem te kussen. Bot duwde hij haar van zich af. ‘Rot op, stomme trut.’ Het meisje stak haar tong tegen hem uit. Hij zag een groepje klasgenoten en liep naar ze toe. Samen bekeken ze de blote meid die aan de paal stond te dansen.
‘Wat een lelijkerd. Moet je die hangtieten zien en die dikke kont… Emma was beter,’ zei Sacha en stak zijn derde vinger naar haar op.
Ivan gaf Peter een duw. Hij wankelde en botste tegen Vladimir aan die zich met moeite aan een tafeltje overeind hield.
‘Vlad, je had die pillen niet tegelijk mogen nemen,’ zei Sergei.
Vlad keek hem wazig aan en mompelde: ‘Even afkoelen.’
 
Tegen twaalf uur stond Sergei met zijn klasgenoten op het Rode plein naar het vuurwerk te kijken. De sneeuwjacht was gaan liggen, maar geen van de jongelui had oog voor het sprookjesachtige fonkelen van de verse sneeuwkristallen onder de sterrenhemel. Op de Kremlin-torentjes kwamen de kleuren door de poedersneeuwlaag pastel tevoorschijn, een schitterend gezicht, dat door de vele buitenlanders die Nieuwjaar op het Rode Plein vierden driftig werd gefotografeerd. De menigte hield de grote klok in de gaten en begon luidruchtig aan het aftellen. Nadat de klok twaalf uur had geslagen knalden de champagnekurken, waarop de aanwezigen elkaar luidruchtig Nieuwjaar wensten. Bij iedere knal volgde een luid gejoel. Na de finale liep Sergei rillend met zijn kameraden de disco in. Voor de ingang riep Sacha: ‘Hé, is Vladimir al naar huis?’
De jongelui stampten de sneeuw van hun bontlaarzen en gingen door met feesten. Rond vier uur hielden de meeste vrienden het wel voor gezien. Sergei liep met het groepje mee en griste zijn jack van de kapstok. Buiten hoorde hij een ijselijke gil. Met de anderen rende hij op het geluid af. Om de hoek van het gebouw bleven ze staan en keken verschrikt naar iets op de grond. Dat iets was Vladimir. De jongen lag in een onnatuurlijke houding en keek met nietsziende open ogen. Ivan probeerde hem op te tillen, maar hij was al helemaal stijf. Doodgevroren, nadat hij beroofd was. Zijn dure warme jack en zijn bontlaarzen waren verdwenen.
Het groepje rondom het lichaam van Vladimir groeide. Sergei stond aan de grond genageld. Igor moest kotsen en Natascha viel van afgrijzen flauw. Sacha pakte zijn mobieltje. Kiril liep op de commotie af. Ruw griste hij het toestel uit Sacha’s hand en begon zijn klantjes meteen te commanderen. ‘Luitjes gauw wegwezen voordat de politie komt, anders zitten we uren op het bureau. Jullie staan stijf van de drugs en dat vinden jullie pappies vast niet leuk.’
Sergei liet zich met de anderen als in trance meevoeren. Enkele straten van de nachtclub rende Kiril er vandoor en liet hen achter.
‘Schoft,’ riep Sergei hem na. ‘Jij hebt hem vermoord met die rot pillen van jou.’
 
Zijn wekker ging af. Elf uur zag hij. De traditionele lunch met zijn vader mocht hij niet missen, al wist hij precies wat zijn vader hem zou zeggen: goed je best doen.
Hij voelde zich laf omdat hij Vladimir zo had achtergelaten. Waren al zijn klasgenoten zo? Vonden ze de problemen die Kiril zou kunnen krijgen belangrijker dan Vladimir? Zou Vlad het overleefd hebben als hij actie had ondernomen? Kiril dacht alleen aan zijn eigen handel, de vuile egoïst. Hij schopte zijn kleren en bontlaarzen opzij. In de badkamerspiegel zag hij nu zijn eigen gezicht, grauw en lusteloos. Zijn blauwe bloeddoorlopen ogen en vergrote pupillen duidden op druggebruik. In een opwelling pakte hij een glas en smeet dit naar zijn evenbeeld, alsof hij de situatie hiermee kon oplossen. De klap werkte ontnuchterend en hij voelde meteen iets van spijt. Hij haatte zijn eigen zwakheid. Kijkend naar de scherven, speelde hij even met de gedachte om zijn pols door te snijden. Wat maakt het ook uit of ik mijn best doe of niet, mijn vader wordt helemaal door zijn werk opgeslokt en mijn moeder geeft niets om mij.
Bot gedrag, stoer doen en iedereen met minachting behandelen gold in dit wereldje als de stelregel om mee te kunnen doen. Vonden zijn vrienden deze manier van leven echt leuk of deden ze alsof? Hij merkte heus wel dat hij door het personeel van zijn vader werd geminacht. Respect moet je verdienen, hield zijn vader hem altijd voor. Hij miste elke motivatie en voelde zich waardeloos. Om zo te eindigen als Vladimir leek hem verschrikkelijk. In augustus werd hij achttien. Wat dan? Zonder diploma zou hij niet kunnen studeren. Zou Vladimir nog leven als hij hem was blijven zoeken en hem de pillen had laten uitspugen? Drugs hadden een funeste uitwerking. Hij ging eraan kapot, maar het lukte hem niet om op eigen kracht uit de vicieuze cirkel komen.
Een lange douche ontnuchterde hem enigszins. Hij rechtte zijn rug en kleedde zich aan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *